Sunday, 7 October 2018

म सोझो (4)

                                                  म सोझो 
                                             (अन्तिम अशं)

यतिबेला यसरी मेरो नाम सोधिरहदा छक्क परिरहेको म अनौठो अनि फरक आभासमा झुल्दै उसै तर्फ हेरिराथे ।अनि बिस्तारै बोले `मेरो नाम , ए मेरो नाम त प्रेम नि अनि हजुरको ´ `मान्छे नि राम्रो , नाम नि उतिकै राम्रो रैछ ´ भनी जिस्किदै आफ्नो नाम बताइ , सगुन रे उस्को नाम । मैले होर भन्न नपाउदै कहाबाट , के गर्नुहुन्छ , बानी के के छन यस्ता थुप्रै प्रश्नहरु मेरो सामु तर्साइ जस्ले मेरो बारे सबै जान्ने उसको चाहा मेटाइदिन सक्थ्यो । उस्ले सोधेका हरेक प्रस्नको जबाफ दिदै गए म । लाग्दैथ्यो कि म कुनै अन्तर्वार्ता दिदै छु , उस्को दिलमा राज गर्नुको निमित्त जसमा म कैयौको हुल बाट छनोट भाको थिए र मलाई नगुमाउनका निम्ति नै उ आफै त्यो अन्तर्वार्तामा समावेश भाकी हुन सक्छे ।बोलिरहदा फेरि हात समाउन खोज्थी तर म भने उसको त्यो हलचल देख्नासाथ तर्किन सफल हुन्थे । तै पनि उ झन झन नजिक आउन खोज्थी , उ मुसुमुसु हासिराकी हुन्थी तर मेरो मुख भने लाजले रातो भैसक्या हुन्थ्यो , पुरै हाउभाउ नै फरक अचानक मेरो त ।सुमधुर बोलिबाट आतंकित उसका मिठा शब्दहरु मलाइ सजिलै हानि गर्न खोजीराका थिए , म भित्रभित्रै प्रभावित त भए होला तर बाहिर तेस्तो केहि भाव देखाइन । उसको मनका कुरा भने मुहारमा देखिराहुन्थ्यो , मनमा केही नराखी सबै बोल्दिनी बानी उस्को , सुन्नेले कस्तो सोच्थ्यो फरक पर्थेन उस्लाइ , कति रमाइलो मानी मानी बोलेकी थि , कति हस्मुख पाराले हात चलाउदै हाउभाउ देइराकी थि , वास्तवमा उसैको खुसीमा म पनि खुशी भए जस्तो लागिराथ्यो । तर सत्यता के हो त्यो चाहिँ पहलाउन सकिन । `तिमिले फेसबुक चलाउछौ होला नि ? ´ उसैको एउटा प्रश्न मध्य एक । `उम चलाउछु ´ ` के छ नि फेसबुकमा नाम तिम्रो ?´ भनुम कि नभनुम भाथ्यो भन्दिए `प्रेम क्षेत्रि इङलिसमा छ ´ तिम्रो के छ भनी सोधिन मैले किनकी म सोझो परे नि त । अर्कै दुनियामा पुगिसकेको म आफु ओर्लने ठाउँ आको पनि पत्तो पाइन , ध्यान तेतिबेला खुल्यो जब ड्राइभर दाइ `रामपुर झर्ने आउनुहोस है भन्दै चिच्चाइराको थियो ´ । हतारहतारमा म पनि छु है दाइ भन्दै ओर्लन लागेको मैले त्यो अर्को दुनिया एकै पल्टमा छाडेछु , उस्लाइ बाइ पनि भनिनछु । ओर्लेर भुइमा पुगि उ तर्फ हेरेको त , कति मायालाग्दो अनुहार बनाकी थि ,मिल्यो भने यो दुई हातले बाधिएको न्यानो अङ्गालोमा बेरुम बेरुम खाल्को । आफ्नो खल्तिमा हात लगि पैसा निकाल्न आट्या थिए `भयो म दिन्छु तिमी राम्ररी जाउ है ´ उसैले भनि । हैन म नै दिन्छु भो के भन्या थिए हास्दै मेरो पनि देउ न पो भनी । म सोझो चुपचाप उस्को गाडी भारा तिरिदिए , केही जबाफ फर्काउन सकिन । बाटो पारी पुगेर फर्केर फेरि उहीँ तिर हेरेको हात हल्लाउदै `बाइ´ भनी । म सरासर राइनो ब्याम्बो कटेज हुँदै आफ्नो रुम तर्फ लागे । रुममा पुग्नासाथ कपडा नफेरी थकाइले बिस्तारामा लम्पसार परेको म झुप्प पारेको निद्राले फड्को नमार्दै बिउझिए । पल्टिएर हातमा मोबाइल लिइ wi-fi खोली फेसबुक खोल्न थाल्या थे । त्यतिकैमा Sa Gun sent you a friend request लेखेको notification मेरो आँखा अघि पर्यो । फेसबुक नि खुल्यो , सुरुमै उसको request हेरे अनि उसैको प्रोफाइल खोली सब गतिविधी नियाली भ्याए । उस्को त्यो request तल भएको accept र delete मध्य कुन चाइ थिचुम भन्ने कुरामा मन दोधार थियो । उ मन पर्या थियो जुन एक आकर्षण मात्र पनि हुन सक्छ जो धेरै वर्गमा प्रचलित पनि थियो , देख्यो देख्ने बित्तिकै मन पर्यो , ओहो गर्यो बस । उसका शब्द उसका भाव सबै राखेकी थि म सामु तर म अजान म सोझो बुझिन भन्दा पनि बुझ्न खोजिन भनुम । उ म प्रेमसङ्ग प्रेम जाल बुन्ने तरखरमा थि तर मैले धेरै साथिहरुको यहि प्रेमले हरिगत निम्त्याएको पनि देखेको छु । प्रथम हुने मेरो साथी यहि मायाको जालमा नमज्जाले फसेर बोर्ड परिक्षामा विषयलागि म भन्दा एक स्तर तल गिरेको म कदापी भुल्न सक्दिन, त्यसमाथि उहीँ साथी यहि प्रेममा धोका खाएर भट्टि भट्टिमा धाइ , कुलतमा फसि बिगृदा कुरा काट्नेहरुको घुइचोलाइ कसरी बिर्सु म । मध्यम वर्गिय परिवारको छोरो म , यहाँ दुख गरि पढ्न आएको थिए , घरपरिवारको ठूलो आस थियो म माथी , म यसै अन्यत्र लाग्न सक्दिनथे । म सोझो अझै पनि सोझो नै रहनु थियो । सबैकुरा देखि अन्जान म यो सब कुरा खोजतलास गरि जान्न खोजिन । थाहा थियो उसङ्ग अझै म बोलिरहे भने मेरो सोझोपन मेटिएर जाने थियो पक्कै र म उसैमा लठ्ठित हुन्थे होला । अनगिन्ती उसका ती यादहरु अनि उसङ्ग क्षेणिक समयकोलागि अर्कै दुनियामा पुगेको सब निरर्थक पार्न विवस थिए म । उस्को त्यो एक अन्जान भेटलाइ एक मीठो अतीत भनी नामकरण गरि सबै मिठा याद अनि त्यो कठोर पल सबैको हत्या गरि मसानघाटमा लगि जलाइ रहेका ती यादका कन्काल नारायणी तिर देखि बगाउने अठोट लिदै , यो कोमलो मनलाइ पत्थर बनाइ delete दबाउन सफल भए । आस छ अब कतै उसङ्ग यो जुनिमा भेट नहोस र म सोझो हुनुको रहस्य कहि कतै खुलाउन नपरुस ।



कथा लेखाइ प्रति केहि सुझाब अनि प्रतिकृया दिन नभुल्नु  हाेला ।

NOTE:  याे एक काल्पनिक कथा हाे । कसैकाे जीबनसंग मेल खान गएमा संयाेग मात्र हुनेछ । 


                  (अर्काे नया कथा यहाहरू सामु छिट्टै प्रकाशित हुनेछ ।) 

                                               धन्यबाद ।



Tuesday, 2 October 2018

म सोझो (3)

म सोझो 
                                                         (तेस्राे अंश )

मेरा इ हात उसका ती कोमल हातले समात्दै गर्दा समुन्द्रमा छाल उठ्न तम्तयार भएसरी उसका नयन पनि आशुले टिलपिल हुन आटिसकेका थिए ।कति भावुक बनेकी उ , खोइ किन बनी , के का लागि बनी , उ जो एक अन्जान छे मेरा लागि जस्को बारे मलाइ केहि थाहा छैन न त उस्लाइ नै छ , जिन्दगिमा पैलो पल्ट देखभेट भाको उसङ्ग अनि कसरी यति छिटो पैलो भेटमै यस्ता कुरा यति भावुक हुँदै भन्न सक्छे । के भन्न खोज्या हो खासमा , किन यसरी पैलो भेटमै उसले यस्तो भनी अह केइ पनि चाल पाउन सकिन मैले । निरन्तर भावले भरिएका शब्द उसको मुखबाट निस्किराका थिए जुन मलाई अचम्मित मुद्रामा डोहोराउन सफल हुन खोज्थे तर म यति चाइ भन्न सक्छु कि यो सब भनिरहदा म भन्दा अन्त कतै एकडक नजर डगाउन उ कदापी सफल भइन । भावले वजनदार बनेका उस्का शब्द म सोझोले अह कत्ती पनि उचाल्न , डगाउन सकिन । भनुम मेरा लागि अडिग थिए ती सब्दहरु ।नौला अनौठा ती सब्दहरुले मेरो मुहारको हाउभाउ नै बदल्दिएको थियो । म प्रेमलाइ प्रेम के हो थाहा थिएन , केही बुझ्या थिएन यस बारे , प्रेमकै नाममा मान्छेहरु देह त्याग गरि यो सुन्दर सन्सार बिर्सिएर गैराका हुन्छन , खै किन ? कैलै बुझिन । प्रेम वास्तवमा के हो म प्रेमलाइ कसैले परिचय दिन सकेन न त कसैले महशुस नै गराउन सक्यो । मलाइ पनि उ पहिलो पल्ट देख्दा मन पर्या थियो तर उस्ले जस्तो सबै कुरा यति सजिलै उसको सामु खुलेर राख्न सकिन । सायद यहि बानिले मलाइ सोझो बनायो । मन परेको कुरा होउस चाहे मन नपरेको कुरा सबै यहि सानो मनमा खादेर राख्ने गर्दथे । म यस्तै छु बाल्यकाल देखि नै एक्लोपनमा रमाउने , खासै बोल्न नसक्ने , केही कुरालाइ यहि मनमा तर्क बितर्क गरि त्यसको निस्कर्षमा रमाउने । वरिपरिको सबै यात्रीहरुले मै तर्फ फरक ढङ्गले हेरिरहदा लाजले भुतुक्क भैसकेको म उस्का ती कोमल हातको स्पर्शबाट आफ्नो हात छुट्याउन के खोज्या थे झन कसेर समाती । जसो तसो आफ्नो हात मुक्त गराउन सफल भए अनि अलिकती ढल्किएर उसको विपरित दिशामा फर्किए । हातको मुलायम रुमालले आफ्नो मुहार थपथपाउदै बाहिर पट्टि हेरिरही । बोल्ने मन नभाको होइन मलाइ , खुलेर बोल्न चाहन्थे , मन्को कुरा राख्न चाहन्थे , उसङ्गै जिस्किन , मस्किन चाहन्थे तर अह सकिन मैले । दुबै मौन थियौ , उसले नबोलाएसम्म म सोझो नबोल्ने अड लिए । कपाल मिलाउदै फेरि मै तिर फर्किदै भनि, `अ सुन्नु न ´ । `हजुर भन्नुस न ´ ,मैले भने । उसको यो प्रस्नले उत्साह अनि आश्चर्य एकै पल्ट निम्तायो म मा , `साच्ची हजुरको नाम के नि ?´......................

कथा लेखाइ प्रति केहि सुझाब अनि प्रतिकृया दिन नभुल्नु  हाेला ।

NOTE:  याे एक काल्पनिक कथा हाे । कसैकाे जीबनसंग मेल खान गएमा संयाेग मात्र हुनेछ । 


                            (अर्काे अंश यहाहरू सामु छिट्टै प्रकाशित हुनेछ ।) 

                                                     धनयबाद ।


Furthermore you can listen this story in youtube as audio format .

Writer: Prem Kshetri

Speaker: Bharat Khatri 

Don't forget to like , comment , follow , share our posts and to subscribe our channel for regular update .


Saturday, 29 September 2018

म सोझो (2)

                                     म सोझाे 
                                                (दाेस्राे अंश )


कस्ताे अर्कै महशुस पो भयो अनि बिस्तारै पुलुक्क उसैलाइ के हेर्या थे उ मुसुक्क हासी , रमाइलो लाग्यो अनि म नि हासिदिए । फेरि उसैलाइ नियालेर हेरे , केशलाइ सिरको बिचबाट छुट्टाकी थि , सानो सानो आखिभौ , पातलो , लामो अनि माथिल्तिर फर्केका परेला मुनि सेतो समुन्द्रमा समावेश उस्का काला नयन । मिलेको नाक , आखा अनि मेरो यो मनमा मुसुक्क हासेर आधीहुरि , भुकम्प सम्म ल्याउन सघाउने ती दुई अदर (ओठ) जुन हल्का रातो लिपस्टिकमा रोमलिएका थिए । गाेलाे गोरो वर्ण उसको अनि सबै मिलेको मुहार , केही कमि निकाल्न सकिन मैल । उ अझै पनि मलाइ नै हेरिराकी थि , पक्कै मैले जस्तै उ पनि मेरो बारे केइ कल्पिराकी होलि । हेर्दा हेर्दै नजर जुध्न पुग्यो , सब ध्यान उसै तर्फ थियो , वरिपरि के भैराछ केइ पत्तो थिएन । कसैले भन्या थियो नजरमा नि नशा हुन्छ , हो रैछ त्यो दिन था भयो , भुतुक्क भित्र भित्रै गलिसकेको थिए म , उसैकाे हेराइमा झुमिराको थिए म अनि सङ्गसङ्गै लट्ठित पनि भाकाे थिए। चाेक चाेेकमा भएका ती साउनीका भट्टी मेरा लागि निरर्थक थिए , कुनै अाैचित्य थिएन भट्टि हुनुकाे ।मलाइ काफि थिए त बस उसैका नजरहरू ।

मेरो मिठो ध्यान भङ्ग गर्न उसैको मुखबाट निस्किएका ती वाणिहरु 'छ्या नहेर्नुस न त्यसरी , लाज लाग्छ मलाइ ´ कदापी भुल्न सक्दिन होला म ।मेरो एकाग्रता भङ्ग हुदा पनि म रमाउदै नजर भुइ तिर लग्न पुगे । उसैले सोधी , `कहासम्म हजुर ?´ । `रामपुरसम्म अनि हजुर नि ´मैले भने । `तेहि शारदानगरसम्म म त , अनि के हजुर लाई एउटा कुरा भन्छु नरिसाउनुस है ´ उस्ले भनि । मनमा कहि कतै सन्कोच अनि के भन्नी पो हो मलाइ यो कौतुहलता जागेर सताइहाल्यो अनि सोझो पाराले उ तर्फ हेर्दै भने , 'भन्नुस न , हजुर सङ्ग किन रिसाउनी हो र ' । ल भन्छु है त भन्दा उस्को त्यो सेतो मुहार पुरै #रातो बनिसकेको थियो , उत्सुकतामा डर घुल्मुलिएक्को जस्तो । केही बेर मौन बसि उ अनि म पनि । फेरि उसैले म तिर हेर्दै भनी ,` हजुर कति राम्रो के , कति #cute , मलाइ त हजुर देख्दै मन पर्या थ्यो , यहाबाट हजुर यो गाडितर्फ आएको चिहाइराको थिए म । सम्योग भनुम कि मेरो भाग्य भनुम हजुर यहि गाडिमा आउनु भो अनि मेरै छेउमा बस्नु भो । म बयान गर्न सक्दिन कि म कति धेरै रमाइराकी छु , जिन्दगिमा पैलो पल्ट यति धेरै खुसी छु जस्तो लागिराछ , हजुर अन्जान हुनुहुन्छ तै पनि कैयौ जुनि हामी सङ्गै थियौ जस्तो लागिराछ । हजुरलाइ अचम्म लागिराको होला के भन्या छ यो केटिले भनि तर अन्यथा नसोच्नुस म अरु जस्तो होइन , म मेरो मनमा लागेको कुरा हजुरलाई भनिराछु । म आफैलाइ थाहा छैन के बोलिराछु , के गरिराछु तर जिन्दगिमा पैलो पटक हो कि यसरी कसैलाइ यस्तो भनिराछु ।´ बोल्दा बोल्दै उ भावुक हुन पुगि अनि मेरो हात #च्याप्प समाती ................................


कथा लेखाइ प्रति केहि सुझाब , सल्लाह अनि प्रतिकृया दिन नभुल्नु  हाेला ।


NOTE:  याे एक काल्पनिक कथा हाे । कसैकाे जीबनसंग मेल खान गएमा संयाेग मात्र हुनेछ । 


                            (अर्काे अंश यहाहरू सामु छिट्टै प्रकाशित हुनेछ ।) 

                                                     धनयबाद ।


Furthermore, you can listen this story in youtube as audio format .

Writer: Prem Kshetri

Speaker: Bharat Khatri 



Don't forget to like , comment , follow , share our posts and to subscribe our channel for regular update .


Thursday, 27 September 2018

म सोझो

                                                 म सोझो 
                                                            (प्रथम अंश)


                     इतिहासको पाना पल्टाइरहदा सोझोहरुको नामावलिमा अग्रस्थान हासिल गर्न म नै सफल हुन्छु होला जस्तो लाग्छ मलाइ । म त्यो स्तर सम्म सोझो रहेछु मलाइ पनि थाहा थिएन , त्यो दिन पत्ता लाग्यो जब म यात्रामा थिए , छोटो यात्रा । 
                    केही कामले भरतपुर , चितवन पुगेको म , आफ्नो सब कामको टुङ्गो लगाइ रामपुर , म हाल बस्ने ठाउ तर्फ जाने सवारिको खोजिमा थिए । यता उता हिडिराको बेला मेरो ध्यान `रामपुर , शारदानगर , हेल्थ पोस्ट , चनौली , मेघौलि ´ भन्दै चिच्चाइराको दाइ तर्फ पुग्यो । उहाँ नजिकै पुगे अनि सोधे , "दाइ यो गाडी रामपुर जान्छ हैन ? "   " जान्छ भाइ जान्छा बसिहाल , अब गैहाल्नी हो " भन्नुभो अनि म गाडी तर्फ लागे । कस्तो खाल्को गाडी , सानो फुच्चे गाडी थियो जस्लाइ #magic पो भन्दो रैछ । यसो बस्नलाइ भित्र छिरेको सबै सिट प्याक देखे तर होइनछ अन्तिममा म अट्ने जति ठाउँ चाइ रैछ । लगभग १८ १९ वर्षकि , अन्तिम सिटको झ्याल नजिकै बसेकी युवतिले भनुम या केटिले मै तिर हेरेर भनी "यहाँ आउनुस सिट खाली छ ।" यति भन्दै छेउको मान्छेलाइ अलिक पर जान लगाइ र मेरो लागि ठाउँ खाली गरिदिइ । 

                       उ एकटक मै तिर हेरि राकी थि , म लाज लागे झै गरि मुसुक्क हास्दै उस्ले खाली गर्देको सिट तर्फ गएर थुचुक्क बसे । उसले बाहिर पट्टि हेरिरही । मैले उ तर्फ नजर लगाउदै नियालेर हेरे , लास्टै राम्री , जातिबिती राम्री । हो उलाइ देख्दा मलाइ बल्ल बिस्वास लाग्यो कि साच्ची नै भगवानले मान्छेको रचना गर्दा रैछन । यति राम्रो रचना प्रकिर्तिमा अन्त कतै छैन होला पक्कै , मनमनै सोचे । सिट सब प्याक भैसकेछ अनि गाडीले पनि बिस्तारै आफ्नो गति लिन थाल्यो । सरर चलेको हावाले उस्को सिर्लिक्कको सिल्कि मन्द खैरो केश मै तिर उडाएर ल्यायो र मेरो स्पर्श गर्यो । नौलो परिवेशमा रमाइराको म, उ तिरै बेला बेला कोर्के नजर लगाइरको थिए । उडिराको केशलाइ आफ्नो दायाँ हातले समाल्दै कान पछि सिउरिदै मै तिर हेरि , म भने उसैमा केन्दृत भाका नजरहरु एकाएक अर्कै दिशामा तर्काउन सफल भए । उस्का ती हेराइ बाट बच्न प्रयास गर्दा मुटु बेसरी धड्कियो अनि लामो सास फेर्न पुगे ।मनमा रमाइलो त्रास थियो कतै मैले हेरिराको त पत्ता लगाइन उ । ल अब त उस्ले पो मलाई टुलुटुलु हेरिरहि .................


कथा लेखाइ प्रति केहि सुझाब अनि प्रतिकृया दिन नभुल्नु  हाेला ।

NOTE:  याे एक काल्पनिक कथा हाे । कसैकाे जीबनसंग मेल खान गएमा संयाेग मात्र हुनेछ । 

                            (अर्काे अंश यहाहरू सामु छिट्टै प्रकाशित हुनेछ ।) 
                                                     धनयबाद ।


Furthermore you can listen this story in youtube as audio format .

Writer: Prem Kshetri

Speaker: Bharat Khatri 

Don't forget to like , comment , follow , share our posts and to subscribe our channel for regular update .